درگذشت حضرت زرتشت "بنا بر قولي 600 سال قبل از ميلاد مسيح" (ع)

زرتشت، زراتشت، زروهشت، يا زرت هوشتَر، نامي است كه پس از اهورامزدا در اوستا كتاب مقدس زرتشتيان، در سرِ همه نام‏هاي ديگر قرار دارد. اين نام، اسم اوستايى پيامبر ايراني، زرتشت، مي‏باشد. اختلاف در مورد وي، تنها اختلاف در الفاظ آن نيست بلكه در زمان و مكان حيات، خاندان، پيروان، اساس شخصيت، مكان تبليغ، هم عصران و سروده‏هاي او و بسياري ديگر نيز، بحث و اختلاف‏نظر وجود دارد. اختلاف ميان دو قطب تاريخ ظهور زرتشت، بيش از پنج هزار سال است و اختلاف درباره مكان تولد يا زندگي‏اش نيز از شرق تا غرب ايران را دربر مي‏گيرد. گويند كه در خردمندي، ممتاز بود و چون به پانزده سالگي رسيد، در معرفت و اخلاق و پارسايى و عبادت، سرآمد همگان بود. از وي اشعاري برجاي مانده كه به گاتْ‏ها معروفند و در حدود هفده فصل، 238 قطعه و 896 بيت مي‏باشند. آن‏چه از متن گات‏ها برمي‏آيد، اشاراتي پراكنده درباره شخصِ زرتشت، حاميان، دشمنان و تا اندازه‏اي احوالش مي‏باشد. وي آيين زرتشتي را براي مردمان آورد. دين زرتشت كه دين باستاني مردم ايران به حساب مي‏رود، به موجب مستندات تاريخي، از قديمي‏ترين اديان جهان به شمار مي‏آيد و بعضي از آداب و رسوم اين دين در آيين يهود نيز كه پس از دين زرتشت، كهن‏ترين دينِ جهان محسوب مي‏شود، منعكس گرديده است. با وجود اين، پيروان دين زرتشت كه بيشتر درهند و ايران زندگي مي‏كنند در حدود پانصد هزار نفر مي‏باشند. كتاب مقدس زرتشت كه انجيل دانش و حكمت ايرانيانِ باستان محسوب مي‏شود، "اَوِستا" نام دارد. زرتشت اعلام داشت كه خواست اهورا مزدا يا خداي نور و حكمت از فرستادن وي، آن بوده است كه بر جهانيان مكشوف سازد كه در آسمان و زمين، يك خدا بيشتر وجود ندارد، ولي اهورا مزدا در تنوير جهان با كارشكني اهريمن، روح خبيث تاريكي، روبرو مي‏شود. اهورا مزدا همه چيزهاي خوب را مي‏آفريند و اهريمن، همه چيزهاي زشت و بد. قواي نيكي و بدي مدام با هم در حال ستيزند و دل آدمي گاه به نيكي ميل مي‏كند و گاه به زشتي و در اين ميان سرگردان است. با وجود اين، سرانجام، نيكي بر بدي غلبه مي‏كند، زيرا خداوند از عهده انجام هر كاري برمي‏آيد و بر همه چيز دانا است. زرتشت به ظهور منجي موعود معتقد است و بيان مي‏كند كه وقتي منجي موعود يا سوشْيانْسْ ظهور كند، پندار نيك، گفتار نيك و كردار نيك را بر جهان روا خواهد كرد و راه را براي گذشتن از اين جهان به جهان ديگر، روشن و هموار خواهد ساخت. زرتشت مي‏گويد كه زندگي به مرگ ختم نمي‏شود و مرگ، دعوت به داوري روز قيامت است. آنان كه راست كار بوده‏اند به عرش الهي كه جايگاه نور و سرود است داخل مي‏گردند و بدكاران و شريران در ورطه ظلمت و وحشت و عذاب افكنده مي‏شوند. با اين حال، خود زرتشت، به خاطر اعتقاد به خداي يكتا در مقابل خدايان متعدد كه توده مردم مي‏پرستيدند، جان به آتش كشيد و مردمْ پيامبر زرتشتي را كشتند.